Je hoeft het niet alleen te doen (dat deed ik ook niet).

Vandaag heb ik iets heel persoonlijks te vertellen. Eind vorig jaar ging het niet zo heel goed met me en na heel lang twijfelen, heb ik om hulp gevraagd. Dat is één van de moeilijkste dingen die ik ooit heb gedaan, maar ook één van de allerbeste. Nu het weer een stuk beter gaat, wil ik graag vertellen hoe het allemaal is gelopen en laten zien dat je het niet alleen hoeft te doen als je in de problemen zit…

olga achterkant

WAT WAS ER DAN AAN DE HAND OLGA??
Nou, ik was vooral bang. Ook op dagen dat er werkelijk níks was om me zorgen over te maken, liep ik rond met opgetrokken schouders en bij het minste of geringste barste ik in tranen uit. Waarom? Zoals sommige van jullie misschien wel weten heeft mijn mama al zo’n zes jaar een ernstige ziekte. En ze heeft nogal wat over zich heengekregen die mama van mij. Chemo, bestralingen, operaties en hele heftige slecht-nieuws-gesprekken.

En dus was ik bang. Bang om mijn moeder te verliezen en ook bang voor de operaties en andere nare behandelingen die ze moest ondergaan. En tenslotte was ik bang om zelf óók ziek te worden. En die laatste angst? Die heb ik héél lang voor mezelf gehouden. Want diep in mijn hart wist ik wel dat de kans niet zo heel groot was dat die raar uitziende muggenbult op mijn been huidkanker was. Want zo ging het. Elk gek plekje of onregelmatigheid op mijn lichaam was genoeg om in paniek te raken. Ik schaamde me voor die paniek en ik wilde er niemand mee lastigvallen. Want het was waarschijnlijk toch niks. En als het wél wat was, dan durfde ik dat absoluut niet onder ogen te komen want ik wist naar wat voor narigheid het kon leiden…

GING EEN MEISJE NAAR DE DOKTER
Toen ik op een dag onder de douche een knobbel op mijn borst ontdekte, wist ik dat ik er niet meer onderuit kon komen. Ik moest met de billen (en borsten) bloot. Dit moest gecontroleerd worden én ik wist dat dit ook het moment was om mijn inwendige strijd en angst op te biechten. De angst gierde door mijn lijf maar met horten en stoten en vooral héél veel tranen en snot vertelde ik Tom mijn dilemma. Hij ging mee naar de huisarts die mijn borst controleerde, mijn emotionele verhaal aanhoorde en me doorverwees naar het ziekenhuis (voor een echo van mijn borst) en een psycholoog (voor mijn angstige hersenpan). Om jullie allemaal meteen gerust te stellen: MIJN BORSTEN ZIJN OK! Ik ben gezond! Pfew…

GING EEN MEISJE NAAR DE PSYCHOLOOG
Ja jongens, ik ging naar een psycholoog. Die mocht ik zelf uitkiezen en in januari mocht ik voor het eerst langskomen. Ik heb behoorlijk wat peentjes gezweet voor die tijd. Wat nou als ik niet te behandelen was? Wat nou als ze me uit zouden lachen? Heus, ik wist wel dat geen van die dingen waarschijnlijk zou gebeuren, maar ik had me nog nooit zo kwetsbaar opgesteld tegenover vreemde mensen. Ik had net zo goed in mijn blote kont dat gebouw binnen kunnen lopen, zo naakt voelde ik me. Maar aan de andere kant was ik ook gi-gan-tisch opgelucht. Ik was mezelf al zolang gek aan het maken en nu ging iemand zijn stinkende best doen om mij beter te maken. Het aan Tom vertellen en vervolgens de huisarts (en vervolgens vrienden en familie) was de allergrootste drempel geweest. Ik had enorm veel begrip en steun gekregen. Mensen om me heen waren trots  dat ik mijn angsten onder ogen was gekomen. Het voelde heel bijzonder om waardering te krijgen voor iets waar ik me zolang voor had geschaamd…

In mijn hoofd was naar een psycholoog gaan echt serious business. Maar het was een stuk gezelliger en leuker dan ik had verwacht. Ja ik heb er zeker flink wat potjes gejankt, maar we hebben ook veel gelachen en gekletst. Ik kreeg veel mooie voorbeelden, uitleg en voor héél veel support en begrip. Ik had genoeg tijd om tussendoor dingen uit te proberen en kreeg steeds meer zelfvertrouwen.

DAMN THOSE HORMONES!
Wat bij de psycholoog ook boven water kwam, was dat ik mijn hormonale problemen helemáál niet had geaccepteerd maar vooral aan het ontkennen was. Ik heb namelijk last van extreem lange en onregelmatige menstruaties. Daar heb ik al jaren last van en dat is door meerdere gynaecologen onderzocht (wat een feest was dat). Conclusie was toen dat het raar was, maar verder niks om me zorgen over te maken. Maar twee tot drie weken ongesteld zijn achter elkaar, dat hakte er harder in dan dat ik mezelf wijs maakte. Ik heb meer last van stemmingswisselingen en pijn dan de meeste vrouwspersonen. En in plaats van dat aan de kant te schuiven en gewoon maar door te banjeren, bleek het veel beter te zijn om wat meer rekening met mezelf te houden…

kat slaapmasker olga

WEES LIEF VOOR JEZELF
Nu ik zo goed als klaar ben met mijn behandeling (jaja) heb ik een heleboel geleerd over mezelf en ook hoe ik kan reageren op mijn angsten en hormonen. In plaats van altijd maar in conflict zitten met mezelf (en daar doodmoe van te worden) ben ik het nu steeds vaker met mezelf eens. Ik merk het op als ik me niet goed voel en wat ik moet doen om te ontspannen en de stress uit mijn lijf te halen. En dat is het delen met iemand die ik vertrouw, yoga/meditatie en vooral: lief zijn voor mezelf en niet zo hard oordelen. In plaats van pissig op mezelf worden, heb ik compassie. Want het leven is niet makkelijk en het enige wat je in de hand hebt, is hoe je reageert op een nare situatie.

olga student hotel 2

HAPPY OLGA, HAPPY BLOG
De oplettende kijker heeft de positieve verandering vast wel gemerkt. Ik raakte verslaafd aan yoga en wandelen (want ik vind mijn lichaam inmiddels weer leuk en niet meer zo eng), viel kilo’s af en luister het ene interessante zelfhulp boek na het andere. Ik begon aan een Happiness Project en ik gunde mezelf een fantastische, inspirerende en rustige zomer. Twee weken geleden reageerden jullie zo geweldig op mijn blog update en de aankondiging om een blogartikel te laten vallen. Dat bewijst voor de honderdste keer maar weer dat mensen veel liever zijn dan ik altijd denk en absoluut niet zo hard oordelen als ik zelf doe. Jullie zullen het dan vast ook helemáál niet erg vinden dat er deze week op woensdag en vrijdag óók geen artikelen online komen. Want ik heb tijd en hersenruimte nodig voor de HEMA opdracht waar ik aan werk. Ik merkte vorige week dat de stress niveau’s weer ernstig stegen in huize confetti. Ho! Stop! Gun jezelf ruimte! Dus bij deze.

Natuurlijk verval ik wel weer eens in oude patronen en komen oude angsten dan weer boven. Maar ik weet ze nu te herkennen, reageer er rustiger op en weet hoe ik ermee om moet gaan. Een probleem ontkennen maakt het tien keer zo groot, aandacht aan een probleem geven, maakt het wat kleiner.

olga_tom_detail

JE HOEFT HET NIET ALLEEN TE DOEN
Dus doe het ook niet alleen. Een independent woman zijn is één ding, maar als er iets is waar je mee zit, iets waar je bang voor bent of om de één of andere reden je leven verpest, wéét dan dat het beter kan. En wéét dat je het niet alleen hoeft te doen. Je hoeft niet meteen naar de huisarts te rennen en je hoeft ook niet precies uit te kunnen leggen wat het is (soms weet je het gewoon niet helemaal). Maar vertel aan iemand hoe je je voelt. Iemand die van je houdt en iemand die je steunt en waarvan je weet dat hij/zij je niet zal veroordelen. Samen kun je bedenken wat een volgende stap is. Team spirit y’all! En baby stepsBaby steps zijn zoveel beter dan helemaal geen steps. En nog veel beter dan steps achteruit…

♥♥♥

Het was voor mij niet makkelijk om dit te vertellen omdat het iets is waar ik het écht heel zwaar mee heb gehad (en af en toe nog steeds). Maar dit zijn de dingen die belangrijk zijn om te delen want ik weet hoeveel verschil een goed voorbeeld kan maken.

REACTIES:

  1. Eva

    Wat een mooi, dapper en herkenbaar verhaal! Hier zorg(de)t een burn-out ed. ook voor de nodige ellende, met angsten(man wat is naar!) en bezoekjes aan de coach en (juist)psycholoog. Maar zoals je ook zegt; hulp vragen is goed, eng maar erg nuttig! Sterkte met alles jij! Liefs!

    Reageren
  2. gerhilde maakt

    Goed dat je dit deelt. Dat kan geen gemakkelijke periode geweest zijn (en die lange menstruatie lijkt me ook maar niets), maar zo goed dat je erover schrijft. Heel goed ook dat je borsten oké zijn en dat je hebt weten omgaan met je angsten.

    Reageren
  3. H*

    Je bent een dappere dodo om dit zo mooi en krachtig op te schrijven. Ik ben er van overtuigd dat iedereen een frisse, onafhankelijke blik op zijn tijd goed zou kunnen gebruiken. Wat fijn dat je de stap hebt gezet en dat het je zo goed heeft gedaan.

    Reageren
  4. Anoniem

    Lieve Olga, wat fijn dat je je verhaal deelt. Het omgaan met angsten is ontzettend moeilijk. Ik heb zelf ook met heftige angsten te maken (uit het verleden) waarover het me nauwelijks lukt om te praten. De angst kan je op een gegeven moment zo verlammen dat je nauwelijks nog in staat bent om iets te doen. Althans zo gaat het bij mij. Ik probeer er met mijn partner over te praten, maar het onderwerp gaat hem juist aan en dat maakt het zo ontzettend moeilijk. Tot nu toe heb ik nog geen derde ingeschakeld (behalve de huisarts), omdat ik niet de juiste persoon kan vinden. De huisarts geeft me wel tips, maar die spreken me niet aan. Lastig, want zo blijf je in cirkeltjes draaien.
    Ik hoop dat ik, net als jij, de moed ga vinden om mijn angsten onder ogen te zien en er mee aan de slag te gaan. Je verhaal geeft iig een beetje kracht. Bedankt daarvoor

    Reageren
    1. Olga Bericht auteur

      Héél fijn dat ik je een beetje inspiratie heb kunnen geven. Het klinkt alsof jij ook wel baat zou kunnen hebben met een beetje éxtra hulp. Het heeft mij ook enorm geholpen binnen mijn relatie met Tom. Als je meer begrip krijgt voor jezelf dan is het ook makkelijker uit te leggen aan je partner. <3 Heel veel sterkte en kies voor jezelf!

      Reageren
  5. Sanne

    Zo super knap allemaal – het inzien van je angsten en het hulp vragen bij je vrienden en familie en de huisarts. Dat lijkt me echt een grote stap en ik ben zo blij dat het je zo goed heeft geholpen! Super mooi en inspirerend artikel!
    Veel liefs!

    Reageren
  6. Natasja

    Wat stoer en mooi dat je dit durft te delen! Ik weet bijna zeker dat dit heel veel mensen zal helpen om ook die stap richting hulp te zetten als ze het idee hebben dat ze dat nodig hebben, maar om wat voor reden dan ook niet durven.
    Ik weet uit ervaring hoe moeilijk dat kan zijn. Zelf heb ik die stap al meerdere malen gezet, maar vaak wel later dan goed voor me was. (met burnout etc. als gevolg). Had ik eerder aan de bel getrokken, dan had me dat vermoedelijk heel wat moeilijke periodes kunnen besparen. Maar het is zo makkelijk om te denken: ach ZO ERG is het toch niet met me? Ik ga gewoon stug door!
    Lief zijn voor jezelf is heel belangrijk! (en soms heel moeilijk…). Zelf hik ik ook al weer een tijdje aan tegen ‘het gaat op zich best goed met me, maar ik kan soms niet helemaal de juiste richting vinden en dat voelt niet altijd fijn ‘. Dus ik heb besloten dat ik ook weer een stap ga zetten, richting een mindfulnesstraining. Bedankt voor je inspiratie!

    Reageren
    1. Natasja

      Oh en nog een vraagje (net vergeten bij m’n vorige reactie): ik blog zelf ook en de afgelopen jaren heb ik al zo vaak de behoefte gehad mijn ervaringen met angsten, burnout, depressie etc. online te delen. Om m’n ei kwijt te kunnen maar zeker ook om anderen te kunnen helpen en inspireren.
      Wat me tegenhoudt is dat ik bang ben dat dit op een dag tegen me zou gaan werken. Bijvoorbeeld bij het vinden van een baan. Want WAT als een potentiële werkgever/opdrachtgever het leest? Zou die dan afhaken met het idee ‘hm, dit is wel een erg onevenwichtig/incapabel persoon?’
      Aan de andere kant denk ik: als iemand zo kortzichtig is, wil ik daar dan wel voor werken? Ik wil mezelf zijn en dit is wie ik ben!
      Naja dit thema houdt me geregeld best bezig. Ik ben wel benieuwd hoe jij hier in staat!

      Reageren
    2. Olga Bericht auteur

      Amazing! Ik had het achteraf ook veel eerder moeten doen, maar inderdaad, wanneer kun je jezelf overtuigen? Het is echt héél moeilijk om vast te stellen dat je het écht nodig hebt en achteraf is makkelijk praten. Heel veel succes!

      Reageren
  7. Marjon

    Wat goed dat je dit deelt, ik denk dat er veel mensen zijn die met kleine en grote problemen blijven rondlopen. Na mijn 1e miskraam wist ik na een half jaar nog steeds niet hoe ik dat in vredesnaam moest verwerken. ik leefde in een bubbel en vond het wel een soort van prima. Maar kon geen beslissingen meer nemen over de kleinste zaken (mama mogen we tv kijken?) Mijn man gaf ook aan dat hij mij niet meer herkende. Ik ben toen ook naar mijn huisarts gestapt en die verwees me door naar geestelijke praktijkondersteuner (een dame die in het GGZ had gewerkt) zo fijn iemand die goed kan luisteren,de juiste vragen stelt en de pijnpunten er precies uit weet te filteren. Dankzij haar kon ik een 2e miskraam aan en gaat het veel beter met me. Ik heb grotendeels geaccepteerd dat er echt geen 3e meer gaat komen (en dat mij man dat ook echt niet meer wil), en daarom ook een spiraal laten plaatsen.
    Soms kom je er zelf niet meer uit omdat het probleem te groot is om zelf te handelen, je hoeft echt niet gek of depressief te zijn om hulp nodig te hebben

    Reageren
  8. Harmke

    Wat mooi dat je dit deelt! Ik weet nog dat ik het eerste bezoekje aan de psycholoog ook doodeng vond…niemand (behalve mn vriend) mocht t weten en mijn psycholoog zat in hetzelfde pand als mijn vroegere stageplek dus ik hoopte niemand daarvan tegen te komen… Nu ben ik er juist heel open over en zelfs van relatietherapie maak ik geen geheim. Juist als je zelf veel groeit is het belangrijk dat je partner weet wat je doormaakt, hoe hij je kan steunen en wat hij onbewust doet om jouw oude gedrag in stand te houden (en dus beter niet meer kan doen). Het delen met anderen kan anderen juist helpen de stap te nemen en te laten zien dat het niet raar is om hulp te zoeken met dit soort problemem. Ik ben blij voor je dat je er uit gekomen bent en nu veel meer plezier kunt maken. Thanks for sharing <3

    Reageren
  9. Sanne

    Wauw Olga, wat knap! En wat mooi dat het je het zo deelt hier! Op naar een nog fijner en gelukkiger en stressarmer (stressloos is niet mogelijk denk ik, haha) leven!

    Reageren
  10. Joyce

    Wat goed van je Olga, om het te delen! Hulp vragen betekent dat je een sterke vrouw bent! Een aantal jaren geleden zat ik ook in een zwart gat, mede dankzij mijn haptonoom ging ik weer regenbogen zien! En wat was dat fijn! We kunnen niet alles alleen, en dat hoeft ook helemaal niet! Dikke kus!

    Reageren
  11. Anna

    Wauw, wat knap en goed dat je dat hier durft te delen. Het lijkt me ook een hele moeilijke stap om echt binnen te stappen bij een psycholoog, maar het kan je zoveel brengen. Wat fijn om er nu op terug te kunnen kijken dat het inmiddels veel beter gaat. Heel dapper!

    Reageren
  12. Elisa

    Ik vind dit zo’n mooi artikel. Echt heel knap dat het je gelukt is om die nare periode achter je te laten en in een veel positievere flow te komen! Je ziet er alleszins stralend uit. Ik weet al een hele tijd dat het me goed zou doen wat meer zelfliefde te tonen maar de eerste stap zetten is zo moeilijk! Dit artikel voelt wel een beetje als een schop onder mijn kont :)

    Reageren
    1. Olga Bericht auteur

      Fijn om te horen! Je hoeft maar héél eventjes flink te zijn, als je je verhaal eenmaal deelt met de juiste persoon, gaat de rest vanzelf. Er is zoveel support waar je geen rekening mee houdt, ik hoop dat je die ook mag ervaren. <3

      Reageren
  13. Linda

    Wow, wat knap en dapper dat je dit vertelt op je blog! Ik vind dat je het allemaal zo goed doet! Knap dat je met je angsten om weet te gaan en dat je hulp hebt gevraagd. Dat is inderdaad heel moeilijk, weet ik uit ervaring, maar het kan enorm helpen. Het is goed om te zien dat het bij jou ook geholpen heeft. Fijn hè, dat mensen vaak best wel meevallen ;) Succes met je Hema-opdracht! Het gaat vast weer prachtig worden! Ik hoop ook dat je moeder mag herstellen – ik weet niet of dat kan, maar ik hoop het natuurlijk sowieso – en dat je veel tijd met haar door mag brengen. Dikke knuffel en nogmaals echt superknap van je :)

    Reageren
  14. Veerlez

    Wat een mooi en dapper verhaal! Het is inderdaad nu aan alles te zien dat je goed in je vel zit!
    En fijn dat je ook nu hebt geleerd wat je patroon is zodat je nu de signalen kan herkennen. Mooi :) <3

    Reageren
  15. Anita

    Hulp vragen is juist alleen maar goed want inderdaad je hoeft het niet alleen te doen! Wat fijn dat het inmiddels weer beter met je gaat en goed dat je dit hebt gedeeld.

    Reageren
    1. Olga Bericht auteur

      Dankje, dankje, dankje! Ik durf het ook omdat de ‘confetti community’ (hihihi) zo ontzettend lief, supportive en accepterend is. Mijn blog voelt als een veilige plek waar ik en iedereen zichzelf mag zijn en niet hard wordt beoordeeld. Dus jij bedankt en iedereen die een lief berichtje achter heeft gelaten. Jullie zijn de beste!

      Reageren
  16. Hedwig

    Heel erg fijn dat je dit deelt, dankjewel! En wat fijn ook dat het nu weer beter met je gaat, dat geeft mij ook goede hoop. Ik ben al een heel eind op weg – het hulp zoeken was voor mij al de helft van het proces, en ik heb er veel aan gehad, maar als die ‘oude gedachtes’ terugkomen voelt het vaak weer als terug bij af. Gelukkig helpt praten altijd, en ik vind het ook fijn dat jij er over schrijft – dan voelt het toch iets minder alleen.

    Reageren
    1. Olga Bericht auteur

      Oef ja, dat gevoel dat je weer terug bij af bent, daar heb ik ook last van gehad (en dat gevoel komt nog wel eens denk ik). Maar juist daarvan heb ik het meeste geleerd. Het is NIET leuk, maar het is wel materiaal om mee te experimenteren. Succes Hedwig, je bent al zo goed bezig!

      Reageren
  17. Anouk

    Wat ontzettend dapper dat je dit deelt! Ik zou heel graag een hele lieve of inspirerende reactie achter laten, maar ik zou niet weten wat. Maar Olga wat ben jij een geweldige vrouw!

    Reageren
  18. Natasja

    Het getuigt juist van sterkte dat je hulp hebt gezocht en dit durft te delen, dat vind ik echt knap van je. Het lijkt me heel zwaar dat je naast de ziekte van je moeder maandelijks zo lang ongesteld bent. Ik merk zelf dat ik tijdens mijn periode veel angstiger en negatiever word, dan sla ik opeens aan het Dr. Googlen, terwijl ik dat normaal weinig doe. Maar het helpt al een een hoop om die gedachten met iemand te delen. Daar maak je de angst als het ware minder groot mee. Heel fijn om te zien dat het zoveel beter met je gaat ^_^.

    Reageren
  19. Galina

    Dat vinden van een knobbeltje in je borst is herkenbaar helaas. Je gedachten die razen, terwijl je blijft herhalen in je hoofd ‘nee, dit is niet waar, dit gebeurt niet’. Afschuwelijk.

    Maar wat een pittige periode heb je doorgemaakt zeg. Zó een mooi en dapper artikel, was er even stil van vanochtend, maar wilde nu toch nog even een comment achterlaten :) Je optimisme is inspirerend! Moest denken aan deze quote van Carl Jung: ‘I am not what happened to me, I am what I choose to become’.

    Reageren
  20. Irene

    Wauw Olga. Wat dapper dat je dit allemaal deelt met ons! Ik weet zeker dat het mensen verder helpt. Dat het misschien net dat extra duwtje is dat iemand nodig heeft om ook hulp te zoeken. We willen altijd alles zelf doen en zelf oplossen maar soms heb je inderdaad wat extra hulp nodig en daar is helemaal niets mis mee. Gelukkig is alles oké met je boobies en gaat het met jou ook beter. Heb je een soort van oplossing gevonden voor je menstruatie? Of is het echt iets waarmee je moet leren leven?

    Reageren
    1. Olga Bericht auteur

      Nee dat is helaas niet echt iets waar iets aan te doen is, ik heb daar jaren geleden al grondig onderzoek naar laten doen. Maar het voelt zoveel beter nu ik er meer aandacht aan besteed. :)

      Reageren
  21. Iris

    Super goed van je dat je hulp hebt gezocht! Het maakt inderdaad ontzettend veel uit. Het met mensen delen is niet makkelijk, maar voelt uiteindelijk honderd keer beter weet ik inmiddels ook uit ervaring. Fijn dat het nu een stuk beter met je gaat, you go girl!

    Reageren
  22. Anne

    Wat een bijzondere post en wat schrijf je hier open over. Vind ik heel erg mooi om te lezen :) Ik ben blij dat je je inmiddels weer een stuk beter voelt!

    Reageren
  23. Fleur

    Jeetje, wauw wat een verhaal! En wat ontzettend knap dat je dit zo open durft te delen. Ik kan me er wel iets bij bedenken dat met stress en maar door gaan zonder er een keertje bij stil te staan. Jouw verhaal brengt dit wel even in een ander daglicht.. Thankyou!

    Reageren
  24. Margriet

    Wauw, wauw, wauw, wat een onwijs mooie blogposts! Goed dat je je wat beter voelt. En als jij je fijner voelt wanneer je een blogposts minder schrijft, op welk moment van de week in het jaar dan ook, (want godzijdank bepaal jij dat zelf, want het is jouw blog) dan wordt uiteindelijk iedereen daar gelukkiger van. En de reden moet eigenlijk ook niet uitmaken. Alhoewel ik: “geen zin hebben”, toch wel de beste reden vind! Alleen misschien nog niet zo sociaal geaccepteerd. Reden te meer om hem vaker in te zetten, zodat we hieraan kunnen wennen ;-)

    En gek he, dat een psycholoog soms nog zo’n heftige stap lijkt. De meeste mensen gaan wel regelmatig naar de tandarts voor onderhoud, maar naar de psycholoog voor onderhoud is dan ineens gek ofzo….

    Anyway, lekker bezig! En doe vooral waar je blij van wordt. Daar worden we toch echt de mooiste van. Amen ;-)
    Liefs,
    Margriet

    Reageren
  25. Bianca

    Moedig Olga dat je je verhaal deelt. Heb afgelopen tijd in een vervelende periode (burnout) heel veel geleerd over mild zijn voor jezelf, dus herkenning alom. Wat jou menstruatie probleem betreft; al eens gedacht aan een hormoonhoudend spiraal? Dit werkt over het algemeen erg goed weet ik uit persoonlijke en professionele ervaring. Picture this “helemaal geen menstruatie meer” of af en toe een fractie van wat je gewend was.

    Reageren
  26. Nicky

    Wat een mooi, open en eerlijk stuk, Olga!
    Ontzettend fijn dat het beter met je gaat en je je nu zo goed voelt. Je bent dapper en heel stoer. Hulp vragen is vaak eng en voelt als een enorme stap (mijn motto was heel lang: ‘Zelf doen!’), maar wat is het fijn als een psycholoog je dan helpt de boel op orde te brengen en je weer verder komt, hè?

    Reageren
  27. Josephine

    Voor jezelf kiezen/zorgen is het moeilijkste wat er is. Het doet me deugd dat dit je gelukt is, uit ervaring weet ik hoe lastig dat kan zijn. Go Olga Go!

    Reageren
  28. nina || ninamaakt

    Stoer dat je dit deelt, lieve Olga! Zeker in de online wereld is het zo makkelijk om alleen alle fijne leuke toffe dingen te laten zien, en dan is het extra dapper als je ook open durft te zijn over die kwetsbare niet-zo-fijne dingen. En heel veel confetti voor het feit dat je je nu weer zoveel beter voelt! X

    Reageren
  29. Nienke

    Fijn dat je dit hebt gedeeld, want er zit toch nog best een taboe op om naar een psycholoog te gaan. En zo fijn dat het al zo snel weer beter gaat!

    Reageren
  30. Pingback: September inspiratie: het hoeft niet perfect - Aandachtige Blog

  31. Britt

    Ik vind dit echt super Olga, dat je dit op je blog deelt. Diepe buiging voor jou. Ik hoop dat veel meer mensen nu die drempel over durven om erover te praten als ze ergens mee zitten.bje hebt mij wel overtuigd!

    Reageren
  32. Anneleen

    Wat moedig en knap van je dat je dit met ons deelt! Super dat je hulp hebt gezocht en dat je veel baat hebt gehad met deze hulp ! :) Ik vond je altijd al een SUPERwoman…maar nu ben je dat helemaal ;-) Liefs en houd je goed! X

    Reageren
  33. Pingback: November inspiratie: een dubbele dosis - Aandachtige Blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *