Stop met oordelen mensen, toe nou…

Een uurtje geleden werd ik beoordeeld. Er belde iemand uit mijn straat aan met een beschuldiging. Een flinke beschuldiging. Een beschuldiging die je niet kan maken zonder alle feiten te hebben (en die had ze niet) maar ze oordeelde toch. In mijn gezicht, zonder dat ik erop was voorbereid. Zoiets kan je dag verpesten en heel veel twijfel zaaien. En was dat nou nodig?

WIJZE WOORDEN
Mijn psycholoog (die hebben zúlke wijze opmerkingen) zei tijdens één van onze laatste gesprekken dat een heleboel viel of stond met oordelen. Zonder oordelen zou het leven een stuk leuker zijn. Dan leg je de lat minder hoog voor jezelf en anderen. Er is minder negativiteit, meer compassie, meer begrip en iedereen zou zich een stuk minder rot voelen. Nadenken over wat anderen van ons vinden, neemt heel veel tijd in beslag en kan voor een enorme deuk in je zelfvertrouwen zorgen. Het kan je tegenhouden om geweldige dingen te doen en om voor jezelf op te komen.

IF YOU HAVE NOTHING NICE TO SAY…
Dat minder oordelen goed is, dat is nu wel duidelijk. Maar oh boy, je doet het bijna zonder nadenken. Want het is zo makkelijk om te denken dat iemand iets niet goed doet, niet goed voor zichzelf zorgt of niet goed voor anderen zorgt. Dat iemand niet goed genoeg zijn best doet en het op een andere manier (jouw manier) vast beter zou gaan. Dat dat door je hoofd gaat is één ding. Het hardop zeggen is iets heel anders. De kans is héél groot dat je niet alle feiten op een rij hebt voor de conclusie die je net hebt getrokken en uitgesproken. Ik ben als kind (gelukkig maar, dan kom je er nog mee weg) een paar keer lelijk op mijn muil gegaan door iemand ergens van te beschuldigen zonder alle feiten te hebben. Daardoor probeer ik vaak een tegenargument te zoeken als ik een oordeel in me op voel komen over iemand anders en spreek ze heel zelden bewust uit (ik roep weleens oordelen uit zonder het door te hebben). Ik maak me nog wel vaak schuldig aan roddelen (ook niet best), maar het scheelt dat degene over wie het gaat, daar gelukkig geen last van heeft.

DING DONG! JUDGEMENT!
Terug naar de reden waarom ik dit stukje schreef, direct nadat er een serieus oordeel in mijn gezicht was geslingerd. Een mevrouw uit mijn straat belde op dinsdagmiddag aan om me te vertellen dat ik slecht voor mijn katten zorgde. Die conclusie had ze getrokken omdat onze katjes veel buiten zijn en in haar ogen willen ze dat helemaal niet. Ze willen de hele dag naar binnen en naar buiten kunnen lopen en het liefst via de achterdeur in een tuin (die we niet hebben). ‘Een kat heeft meer nodig dan voer en een dierenarts’ riep ze triomfantelijk, ervan uitgaande dat dat het enige was wat we onze katten gaven en er verder niet naar omkeken. Ook was het haar opgevallen (ik voelde me hierdoor lichtelijk begluurd) dat Mo al een tijdje weg was. ‘Dat klopt, die is al een tijdje van huis.’ Nou, dat verbaasde haar he-le-maal niks, het was duidelijk onze eigen schuld want we hadden hem te weinig liefde gegeven.

mo buiten 2

Die laatste beschuldiging raakte me het hardst. Mo is een avonturiertje eerste klas en zoals jullie weten, ging hij steeds langer van huis. De laatste keer dat ik hem zag, sprong hij de struikjes in, ving hij een muis en rende ermee weg. Alhoewel ik het moeilijk vond om te verkroppen, had hij ons op een gegeven moment echt niet meer nodig. ‘If you love someone, set them free’ dachten wij en daarom hebben we niet overal briefjes opgehangen of de stad uitgekamd. Mo is niet een hulpeloos katje dat per ongeluk van een balkonnetje is afgevallen of het niet overleeft zonder medicatie. Hij is bad ass én hij is gechipt, dus mocht hij in een asiel terechtkomen dan kunnen ze zo onze contactgegevens tevoorschijn toveren. Ik mis hem heel erg, maar ik respecteer zijn keuze om op avontuur te gaan.

Wat de mevrouw uit mijn straat níét wist en wat jullie wél weten, is dat we een moord zouden plegen voor onze katjes. We zijn crazy cat people all the way en doen alles voor die beesten. Ze mogen overal slapen waar ze willen, kartonnen dozen blijven wekenlang door onze woonkamer slingeren omdat Tetkees er zo lekker in slaapt. Er worden algen tabletjes aangeschaft voor Tetkees gevoelige tandvlees, knetterdure brokjes en een waterfontein voor Mo toen hij nog last van blaasgruis had en Tom gaat er om vier uur ’s nachts uit als Tetkees besluit dat hij toch liever naar binnen wil. Die ene keer dat we niet thuis zijn, ligt er voor beide katten een uitgebreide uitleg van een A4 lang voor de kattenoppas klaar. We maken wandelingetjes met ze, graveren hun penningen met de tekst ‘ik heb al gegeten’ in de hoop dat buurtbewoners ze niet bijvoeren zodat ze niet te dik worden en ga zo maar door.

Dus als er dan een mevrouw voor je deur staat met zo’n groot oordeel, wat doe je dan? Huilen. Ja eerst ‘dit is niet uw zaak’ zeggen, de deur dichtdoen en Tom overstuur opbellen. En dan: huilen. Ik zou willen dat ik genoeg zelfvertrouwen had om tegen mezelf te zeggen: ‘deze mevrouw weet niet waar ze het over heeft, ik leg dit langs me neer en ga door met mijn dag.’ Maar ik kon het niet. Ik was volledig gevloerd en geschokt dat iemand, een vreemde, dat gewoon kan doen. Aanbellen, een beschuldiging in je gezicht gooien en weer weglopen.

HIJ DIE ZONDER ZONDE IS…
Wat ik dacht over die mevrouw daarna, was uiteraard niet fraai. Héle lelijke woorden gingen er door mijn hoofd en ik was heel erg kwaad dat iemand me zo’n rotgevoel kon geven zonder dat ik het aan had zien komen. Het liefst was ik naar de overkant van de straat gerend om in haar gezicht te schreeuwen: ‘HOE DURF JE ME ZO’N ROTGEVOEL TE GEVEN JIJ &%$#!@*^&%#!’ Maar ook ik moet mijn oordeel aanpassen. Want alhoewel het in mijn ogen behoorlijk bemoeizuchtig is, denkt die mevrouw waarschijnlijk dat ze een ontzettend goede daad heeft gedaan en het leven van Tetkees hierdoor aanzienlijk verbeterd is. Mo is al verloren, maar misschien weerhouden haar woorden ons om ooit weer katten te nemen en hun leven te verzieken. Hoor je het sarcasme in mijn woorden? Niet oordelen is echt heel moeilijk…

♥♥♥

Wanneer werd jij voor het laatst beoordeeld en wat was het effect daarvan?

REACTIES:

  1. Saskia

    Gekwetst. Door een vreemde. Maar het blijft je bij. Hoe dan ook.
    Ik hoor nog steeds de woorden van mijn schoonmoeder in mijn hoofd. Dat ik geen respect heb voor mijn ouders. Gekwetst. Nu weet ik dat zij de losse (betreft elkaar aanspreken) band die ik heb met mijn ouders niet snapt. Ik vind dat een gemis voor haar, niet voor mij.

    Reageren
  2. Loreen

    Wel echt superlief dat een persoon die jou en kittys blijkbaar de hele dag in de gaten houdt, en die ook in dit tijdperk woont, zo up to date is ook gelijk even een online research gedaan heeft, want ja ze weet toch alles zo goed? Mag dit misschien niet zeggen, maar mensen moeten soms verder kijken dan hun Pinokkio neus lang is en hun eigen echte wereld eens onder ogen moeten zien! Punt. Sorry. Kan hier ook zwaar geïrriteerd van worden.. Ik zou bijna zeggen dat het tijd is voor een spread the Kitty love protest.. allemaal liefdevolle kitty foto’s online ? (Zou een briefje in haar bus stoppen met je linkjes hihi, kan ze zien dat ze het bij jou verdomd goed hebben)

    Reageren
    1. Olga Bericht auteur

      Hahaha, ja, ze zou me inderdaad makkelijk wat beter kunnen kennen. Maar behalve dit stukje schrijven (dat ik vooral heel therapeutisch schreef voor mezelf), ga ik denk ik maar niks doen. Het is wel duidelijk dat we een andere kijk op dingen hebben en dan kunnen we beter ‘agree to disagree’ doen. :’)

      Reageren
  3. Anouk

    Pff wat belachelijk zeg, oordelen kan zoveel dingen verzieken terwijl dat helemaal nergens voor nodig is. Onze (Ex)achterbuurvrouw kwam ons er eens van beschuldigen dat onze kat altijd in haar achtertuin poept, het leuke, wij hebben helemaal geen kat. En wel als een razende hier voor de deur staan met dat oordeel. Maar ik weet zelf ook hoe lastig het is om niet te oordelen, ook al weet je dat je het niet moet doen.

    Reageren
    1. Olga Bericht auteur

      OK dat is echt héél grappig. Ik had graag haar hoofd willen zien toen je dat tegen haar zei. En als je er wel eentje had, het is toch niet te doen om katten te laten stoppen met poepen. :’)

      Reageren
      1. Ellen Dekkers

        Oordelen. Heeeel fout! Maar maken we ons allemaal wel schuldig aan. De kunst is jezelf tot de orde te roepen en niet direct iets te Doen met het oordeel dat je zojuist velde.
        Ook leuk Anouk: alleen maar zeggen “daar heb ik schijt aan”. Leuke woordkeuze in deze context.
        En daarnaast dan lekker in de waan laten dat je wel katten hebt. Terwijl jij beter weet hahahaha! Eigen schuld. Dan maar vragen ipv oordelen.

        Even over die kattenpoep;
        ik Snap wel die frustratie van dat in de tuin poepen.
        Bij ons was t op een gegeven moment zo erg dat in de voortuin niks meer leefde door katten urine en ontlasting. Wij moesten noodgedwongen betegelen, terwijl het mijn eigen zuurverdiende tuintje is! Door andermans kat! Dat is, eerlijk is eerlijk, echt van de zotte natuurlijk! Dat moet iedereen toch met me eens zijn.
        Omdat ik wist van wie die kat was die de meeste overlast veroorzaakte, heb ik daar aangebeld met de kat in m’n handen. Gevraagd of t hun kat was. Ja dus. En deze mensen mijn probleem met hun kat uitgelegd. Ook gezegd dat ik snáp dat het lastig is. Ze willen het beste voor hun kat. Die gaat graag op avontuur. En toch…. als buurvrouw mag ik daar niet deze mate van hinder van ondervinden.
        Ik zwanger. Geen eigen katten. En dan op moeten passen voor toxoplasmose door andermans kat!!?!
        Inmiddels peuterzoon. Die net voor de deur ineens de voortuin indook om triomfantelijk met een kattendrol in z’n hand naar me toe te komen lopen…. bah!!!
        Voel jij je dan niet bezwaard als dit jouw kat zou zijn?
        Ik zou als katten eigenaar iig met de buren in gesprek gaan om te laten zien dat ik bereid ben mee te zoeken nr een oplossing. Het is immers mijn kat!
        Als ik mijn hond uitlaat ruim ik zijn poep ook op.
        Dat hoort zo. En het gekke is dat ik dat volgens de wet zelfs verplicht ben!!
        Dese buren wilden na meerdere berichten uit de wijk niets ondernemen om de overlast te beperken. Andere katteneigenaren wel. Er zijn bij karrenmensen omheiningen op de muren van de tuin gezet. Kat kon nr binnen en nr buiten. Maar niet de tuin uit. Dit ging echt heel goed.
        Behalve dus bij de mensen die niet wilden meedenken en werken.

        Ik heb toen mijn hond in hun tuin laten poepen. Terwijl zij het zagen. Ook nog even vriendelijk naar ze gezwaaid.
        Drie keer raden: hun kat kwam plots niet meer buiten…. het was ineens een echte binnenkat….!

        Kijk. En dan moet je dus ook niet zeuren als mijn hond ik jouw tuin poept. Want dat moet dan ook kunnen. Het is toch niet te doen om mijn hond te laten stoppen met Poepen….?? Toch???

        Reageren
  4. Eline

    Ik vind dat je het heel mooi hebt opgeschreven hoe wij als mensen over elkaar kunnen oordelen en dat we dan vergeten dat er een heel ander verhaal achter kan schuilen.
    Knap dat jij je hebt kunnen inhouden t.o.v. de buurvrouw. Als ik het zo lees word ik namelijk ook boos.
    De kattenbonus is altijd mijn favoriet in je weekoverzichten :) :)

    Reageren
  5. Tamara TS

    Poeh, wat gemeen van zo’n vrouw! En wat een lef. Beoordeeld worden ken ik wel. Vooral in de zomer, als mijn tattoos te zien zijn. Mijn man en ik zien er allebei een beetje anders uit dan de mensen in het dorp, dus toen wij hier kwamen wonen 2 jaar geleden hield de buurt hun hart al vast. We kregen telkens te horen dat we best meevielen. Doordat ik ziek ben werk ik ook niet en die combinatie geeft mensen schijnbaar het idee dat ik dom ben.
    Het bizarre is dat mensen vinden dat ze zo’n dingen ook gewoon tegen je kunnen zeggen. De vrijheid van meningsuiting is geweldig, maar dat wil niet zeggen dat je dat ook maar moet doen. Sommige dingen kun je denken, maar hoef je niet hardop te zeggen.

    Reageren
    1. Olga Bericht auteur

      Mijn hemel zeg, en dan denken ze waarschijnlijk ook nog dat ze je een compliment geven als ze zeggen ‘dat je best meevalt’. Wat bezielt mensen af en toe toch hè? <3

      Reageren
      1. Tamara TS

        Haha, inderdaad! Alsof ze willen zeggen: Nu mag je er ook bij horen hier. Van de andere kant is het misschien maar goed dat ik zulke mensen meemaak. Daardoor sta ik zelf meer open voor mensen die er anders uitzien of anders denken. Och ja, mensen zullen niet snel veranderen. Het beste dat we kunnen doen is het maar naast ons neerleggen, want als je er boos om zou worden, dan zien ze hun vooroordelen ook nog waar worden. <3

        Reageren
  6. Vivian

    Wat ontzettend naar! Inderdaad, die mevrouw denkt vast dat ze iets goeds heeft gedaan. Maar van buitenaf is het ontzettend lastig om te kunnen beoordelen hoe het er bij andere mensen aan toegaat, dat zou zij ook moeten weten… sinds anderhalve maand hebben wij ook een klein katje, dus ik begrijp je als je zegt dat je alles voor zo’n beestje over hebt. En ja, een kat bepaalt zelf wat ie nodig heeft: bij m’n ouders op de boerderij komen ze soms na weken pas weer thuis! En dan gaat het echt niet slecht met ze, muizen in overvloed ;) jij bent degene die een band met dat beestje heeft: niet die mevrouw verderop in de straat. Ik hoop dat je het snel een beetje los kunt laten, al weet ik hoe hard zoiets aan kan komen.

    Reageren
    1. Olga Bericht auteur

      O wat heb je dat goed verwoord. Ik ken mijn diertjes inderdaad het beste en ik weet waar ze gelukkig van worden. Als haar katten genoeg hebben aan een stukje achtertuin dan is dat geweldig, maar mij Mo moet zwerven en levende beesten vangen om op te eten…

      Reageren
  7. Marieke

    Ik reageer eigenlijk nooit, maar nu kon ik het niet laten. Wat ontzettend naar!! Ik begrijp idd dat je gekwetst bent en je zo voelt, heel herkenbaar!
    Ondanks je gekwetstheid vind ik dat je het zo mooi en eerlijk met respect hebt opgeschreven. Jullie zijn de beste kattenbaasjes, go girl!

    Reageren
    1. Olga Bericht auteur

      Het voelt zó geweldig om een soort confetti support team te hebben opeens, het werkt enorm therapeutisch. Dus bedankt voor je reactie, timing is everything. ;)

      Reageren
  8. Sofie

    Oh vreselijk zoiets!!! En ook bij mij blijft het dagen in mijn hoofd zinderen, ik had dit of dat moeten zeggen. Onlangs maakte ik hetzelfde mee… Ik ga wandelen met mijn hondjes en mijn hond plast tegen een struik. Ze vroeg of ik het normaal vond dat ik mijn hond tegen de struiken laat plassen?? Ik begrijp dat het niet aangenaam is dat een hond tegen de struiken in de buurt plast maar ze kon dat ook op een andere manier gezegd hebben. Ik laat mijn honden in mijn tuin plassen en maak dan een ommetje. Als ze dan plassen is het omdat er al een andere hond daar geplast heeft. Nu in haar ogen laat ik mijn honden daar plassen. Ze zei dat ik maar naar het bos of naar het park moest. Ik zei dat ik geen auto heb, waarop ze zei dat ik dan maar geen 3 honden moest kopen… Ik was er ook van aangedaan.

    Dus tips om niet meer zo van slag te zijn, zijn altijd welkom :)

    En ik ben er van overtuigd dat jullie alles doen voor jullie katjes.

    Reageren
    1. Olga Bericht auteur

      Nou, het van je afschrijven en daarna in een bad van steun en herkenning terechtkomen is een enorme aanrader. Dit is echt fantastisch, haha! Ik denk dat mensen zich wel vaker aan anderen ergeren, maar wij meisjes met diertjes zijn toch wel een makkelijk doelwit om op af te reageren. Wij zullen ze niet in hun gezicht slaan of spugen of ze keihard uitschelden. Wij slikken de kritiek en gaan daarna thuis er heel lang over nadenken…

      Reageren
  9. heis

    Oh, wat naar! Ik zou ook gaan huilen voor haar botte en beschuldigende woorden. Maar vaak zijn die mensen heel ontevreden over hun eigen leven. En willen ze aandacht – positief of slecht.
    Ik hoop dat je nu wat beter voelt met alle lieve woorden van je vriend en je lezers:-)!

    Reageren
  10. Sanne

    Bah, wat een vervelende situatie! Je hebt helemaal gelijk: we oordelen te veel en te snel. Ik ook. Maar heel goed om er bij stil te staan, hopelijk gaan we daardoor minder oordelen, haha.

    Reageren
  11. Melle

    Echt een heel inspirerend stuk, we zijn zo veel meer dan onze oordelen en we doen het zo snel! Ik snap het onwijs goed dat het je zo raakt. Echt hoor, hoe dan? Ik denk dat zo’n uitspraak ook veel zegt over haar, over hoe zij over dingen denkt en in het leven staat het en dat het eigenlijk niets met jou of de liefde voor je katten te maken heeft.

    Reageren
    1. Olga Bericht auteur

      Dankjewel Melle. Fijn dat ik mijn verhalen zo goed kwijt kan, het voelt echt als een heerlijk fijn en warm stukje internet hier op teamconfetti.nl. ^_^

      Reageren
  12. Melle

    Hé wat leuk! Hier moest ik ook direct aan denken. Een tijdje terug heb ik met ‘The Work’ kennis gemaakt tijdens mijn coachopleiding. Echt mega interessant en denk dat het in sommige gevallen je echt kan helpen om verder te komen.

    Reageren
  13. Dineke

    Wauw, wat een goed stuk! Ik heb gelukkig nog niet letterlijk gehad dat iemand mij in mijn gezicht vertelde waar het op stond of met wat ze dachten. Ik denk dat ik ook niet zo’n sterk persoon ben om dan te denken: ‘zij kennen de hele situatie niet, dus ik ga door en vergeet dit.’ Zelf zou ik er echt nachtenlang over door piekeren. Alleen is dat echt niet goed! Alleen heb je zelf ook zo snel een oordeel klaar, ik ook… Terwijl je het echte verhaal niet kent. Hier moet ik dus echt aan werken, maar er wordt ook hard aan gewerkt! (Al zal ik nooit zoiets recht in iemand gezicht zeggen).

    Reageren
  14. m

    Van een afstand is het makkelijk om te oordelen, dus ook in door middel van een reactie te geven onder jouw artikel. je redeneert doorgaans vanuit jouw eigen denkwijze/optiek/ervaringen. mensen uitten zich doorgaans op een andere manier dan wijzelf (zouden) doen. bijvoorbeeld een bepaalde subtiliteit/nuance die mist/kan missen in het overbrengen van de boodschap of feedback geven naar de ander. je kunt dit, denk ik, op meerdere manieren opvatten. misschien een als stuk bezorgdheid of misschien als een stuk bemoeizucht vanuit de buurvrouw (of iets anders). ik denk dat je de conclusie kan trekken dat het qua manier van communiceren ”mis” ging. natuurlijk speelt het mee hoe je zelf op reageert/reageert op het ”moment supreme” op de ander. doorgaans helpt het, mits je jezelf hiertoe kan brengen, om de ander (op een rustige manier) te vragen hoe zij dit bedoelen ofwel; vragen wat de bedoeling erachter is dat de ander bepaalde kritiek of feedback heeft op jouw handelen. ik denk dat als dit, na beantwoording ervan, duidelijk is/duidelijker wordt wat iemands intenties zijn of waren, het voor jezelf ook makkelijker is of wordt om er een punt achter te zetten of iets met de gegeven feedback te doen (als je dat zelf wilt tenminste).

    Reageren
  15. Charlotte

    Die mevrouw heeft heel hard een high five nodig. In haar gezicht. Met een S3 veiligheidsschoen. (Of stilettohak, dat mag ook.) Het is niet haar plaats om te oordelen over hoe jij voor je huisdieren zorgt, tenzij ze er constant uitgemergeld en gewond bijlopen – wat clearly niet het geval is! Hoop voor je dat Mo gauw terugkomt van zijn wereldreis. X

    Reageren
    1. h

      Persoonlijk vind ik het erg infantiel om een dergelijke houding erop na te houden. Evident geen volwassen manier om met dingen om te gaan. Misschien is een agressieregulatie therapie iets voor je?! Met geweld los je namelijk niets op!!! Daar maak je een probleem alleen erger mee. Een aanklacht voor mishandeling is het enige wat je met jouw ”oplossing” zou bereiken. En daarnaast oordeel je zelf nu ook, terwijl je er niet bij was.
      Als een dier er uitgemergeld en/of gewond is, dan is het feitelijk al te laat. En ik vraag mij hierbij ook af in hoeverre iemand dan er niets van zegt (van wie en welk dier het dan ook is) en/of de dierenpolitie of politie niet belt om dit te melden. Dat voorbeeld is reinste dierenmishandeling namelijk. En dit is wettelijk verboden.

      Reageren
  16. Maris Maria Renne

    Ik weet dat het natuurlijk ‘not done’ is om dieren met kinderen te vergelijken ;-) Maar ik snap helemaal wat je bedoelt. Ben ook wel eens in huilen uitgebarsten of heb mezelf (te lang) opgefokt door opmerkingen van mensen (ongetwijfeld goed bedoeld) over het gedrag van mijn zoon (of ‘fijne opvoedtips’). Toevallig ook een keer een bemoeizuchtige lompe (stokoude) buurvrouw.
    Ik was op zo’n moment ook te flabbergasted om iets terug te briezen in de trant van ‘Serieus, heb jij ENIG IDEE wat er speelt / ik al gedaan heb / wat hieraan vooraf ging?!?
    Maar ik kan niet ontkennen dat ik ook makkelijk oordeel, roddel of een mening vorm, dus denk dat het mens eigen is. We mogen alleen allemaal wel eens leren om vaker ons mondje dicht te houden. Working on it :-)

    Reageren
  17. Pingback: Waarom 30 worden no big deal is. | Team Confetti

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *