Minimaliseren kun je leren: sentimentele spullen wegdoen.

Ik verbaas me er altijd weer over hoe enthousiast jullie reageren op mijn leven-met-minder-artikelen. Ik dacht dat ik de enige mafkees was die zo lekker ging op mijn huis uitmesten, maar jullie doen volgens mij vrolijk mee! Alleen was de grote vraag: hoe kom je af van sentimentele spullen? Waar je eigenlijk niets aan hebt maar waarvan je het niet over je hart kan verkrijgen om weg te doen? Geen nood! Ik weet wat je moet doen. Ik heb zonder spijt foto albums, knuffelberen uit mijn kindertijd en oude schoolopdrachten weggegaan en het was minder moeilijk dan ik dacht.

declutter

YOU DON’T NEED THIS!
Ik heb hieronder een paar praktische tips die je goed zouden kunnen helpen, maar het belangrijkste is het besef dat je bepaalde dingen gewoon écht niet hoeft te houden. Niemand behalve jijzelf houdt je tegen. Zelfs als je het gevoel hebt dat je het niet weg kunt doen, geloof me, het kán gewoon. Laat het achter bij de kringloop, gooi het bij het oud papier of vuilnis of geef het aan iemand die er iets aan heeft. Er zijn bijna nooit directe gevolgen op dingen wegdoen. Als het eenmaal weg is, mis je niks. Je hebt alleen maar een beetje meer ruimte en een beetje minder bagage in je letterlijke én figuurlijke rugzak. Een voorwerp roept misschien herinneringen op, maar als je het wegdoet, gooi je niet de herinnering weg. Die bewaar je voor altijd in je hoofd. Probeer tijdens het opruimen steeds tegen jezelf te zeggen: ‘ik heb dit niet nodig en niemand zal merken dat het weg is’.

BEWAAR NIET TEVEEL VOOR DE VOLGENDE GENERATIE
Ik heb zelf geen kinderen, maar toch merkte ik dat ik dingen bewaarde uit mijn eigen jeugd voor mijn potentiële kroost. Wat speelgoed, oude schoolschriftjes en de gala jurk die ik droeg op mijn eerste schoolfeest. Het leek me heel waardevol om een paar schatten te bewaren voor de volgende generatie, mocht die nog komen. Maar een podcast aflevering van The Minimalists deed me van gedachten veranderen. Er kwam bij hen een vraag van een luisteraar binnen: ‘Wat doe ik met de sieraden die ik heb geërfd van mijn moeder en die al vele generaties binnen de familie is? Ik draag de sieraden zelf niet en heb er geen emotionele band mee, maar ik voel me verplicht om het te bewaren.’ Autsj. Zo hadden haar moeder en oma en overgrootmoeder het natuurlijk niet bedoeld. Maar je kunt niet verwachten dat als iets van waarde voor jou is, het ook van waarde is voor de volgende generatie. De kans is groot dat je iemand opzadelt met iets waar hij/zij niet op zit te wachten en wat jij jarenlang hebt bewaard. Gun ze hun eigen bijzondere spullen en geef of verkoop de jouwe aan iemand die er nú iets aan heeft.

pimmetje-panda

BEDANK JE SPULLEN
Dit klinkt gek, maar kom op, wij zijn ook een beetje raar dat we geen afscheid kunnen nemen van levenloze objecten. Dus het is het proberen waard. Pak je knuffelbeer van vroeger erbij (in mijn geval: Pooh Beer en Pimmetje Panda) en zeg: ‘dankjewel’. ‘Dankjewel dat je zo gezellig in mijn bedje lag, mee op vakantie bent geweest en me hebt getroost toen ik me alleen voelde. Ik heb veel aan je gehad, maar nu mag je iemand anders blij gaan maken.’ Pimmetje Panda moet nog in de wasmachine want hij was een beetje stoffig, maar Pooh Beer heb ik al verkocht via MijnTafel voor een paar euro en maakt nu iemand anders blij. Dit kun je ook doen kledingstukken die een emotionele waarde hebben (de afgetrapte schoenen die je droeg toen je je geliefde voor het eerst ontmoette) of dingen die iemand anders voor je heeft gemaakt. In dat geval kun je ze dubbel bedanken!

MAAK EEN FOTO
Ik doe dit zelf niet zo vaak, maar het schijnt wel te werken. Vooral met grote voorwerpen zoals een oude auto die jaren trouwe dienst heeft geleverd of een oude stoel van oma. Maak een mooie foto, druk hem af of bewaar hem in een goed te vinden map op je computer. Zo maak je van een groot ding iets veel kleiners of digitaals. Gooi er nog een ‘dankjewel’ tegenaan en breng het je huis uit!

olga-koffers koffers

MAAK EEN SCHATKIST
Álle sentimentele dingen wegdoen is wel heel heftig en ook niet nodig. Want herinneringen ophalen kunnen en enorme bron van geluk zijn. Ik heb daarom een paar schatkisten in huis (drie stuks, dat moet er nog één worden) waar ik alle sentimentele frutseltjes in stop die me écht wat doen. Hier zitten bijvoorbeeld een kleine beker in die ik won met de enige dressuurwedstrijd die ik ooit reed, knutselprojectjes van vroeger, wat brieven en kaarten en speelgoedjes. Soms kom ik iets moois tegen tijdens het opruimen en kijk ik of het er nog bijpast. Zo niet, dan kijk ik of er iets in zit wat minder waardevol is en kan wijken voor de nieuwe vondst. Zo krijgen spullen met betekenis een plekje en ook een veel grotere waarde: in plaats van troep zijn ze nu schatten geworden…

ONTHOUD: ER KOMT NOG VEEL MEER BIJ
Wat ook enorm hielp bij het wegdoen, was de realisatie dat ik nu nog maar dertig jaar aan sentimentele spullen had verzameld. En ik had véél. Dozenvol waarschijnlijk. Ik ben van plan om oud te worden, dus dat betekent dat als ik negentig ben, ik nóg drie keer zoveel meuk heb verzameld. Ik zag mezelf als klein omaatje verzuipen in bergen waardeloze, sentimentele rommel en dacht: no way! Want al die dingen moet ik dan dus nog jaaaaaaren met me meezeulen en daar heb ik gewoon echt geen zin in. Een paar sentimentele dingen zijn ok, maar het is belachelijk om er bergen onbruikbare spullen te bewaren…

♥♥♥

Ik weet dat spullen met een sentimentele waarde écht heel moeilijk zijn om weg te doen. Ze lijken een eigen persoonlijkheid en een eigen verhaal te hebben. Ik vond het zelf ook echt niet makkelijk. Maar onthoud: het zijn maar spullen, ze leven niet…

REACTIES:

  1. Ann

    Inderdaad, jouw posts over decluttering en minimaliseren zijn erg inspirerend! Ook ik ben al een hele tijd bezig met ontspullen. Het brengt rust in mijn hoofd. Ik woon nog thuis en dat ontspullen zorgt ervoor dat ik dikwijls een boze of nog erger, een teleurgestelde moeder achter me aan krijg. Nu smokkel ik meestal stiekem spullen het huis uit of ik recycleer ze, maar die worden dan soms door mama ontdekt en uit het oud papier gevist. Argh. Help!
    Ik kijk al uit naar je volgende post over ik weet niet wat, ik volg je graag! Happy monday!

    Reageren
    1. Olga Bericht auteur

      Oei, dat lijkt me echt heel moeilijk! Ik woon niet meer thuis en mijn moeder doet ook nog eens heel graag dingen weg, dus dit is gelukkig niet een probleem wat ik met je deel. Tom gaat heel ver mee in mijn declutter acties, ook omdat hij ziet wat het ons oplevert: een veel netter huis met alleen maar leuke dingen. En dat helpt. Hij heeft veel meer moeite met dingen die op een dag nog eens van pas zouden kunnen komen, haha. Of dingen die hij misschien nog kan verkopen (ik breng het veel liever naar de kringloop, verkopen kost zoveel tijd en dat is het me meestal niet waard).

      Misschien helpt het om eerst dingen op te ruimen die niet zo gevoelig liggen, wie weet snapt ze jouw kant dan wat beter en kunnen jullie samen aan de slag?

      Reageren
      1. Ann

        Hoi Olga, bedankt voor je reactie! Nee hoor, van schriftjes uit de lagere school t.e.m. jurkjes en dekbedhoezen, alles wil ze liefst bijhouden. Misschien daarom dat ik zo graag opruim, roept mijn onbewuste een tegenreactie op. ;) Ze denkt dat ik spijt zal krijgen van mijn beslissing want “Weg is weg!”. Ik begrijp haar best hoor, alleen heb ik tot nu toe nog geen spijt gehad. Ik doe heus niet alles zomaar weg. Waarschijnlijk zou jij nog een heleboel spullen uit m’n kamer doen verdwijnen, haha. Ook ik breng spullen liefst naar de kringloop, verkopen op tweedehandswebsites lukt me niet echt. Behalve nog gave kleding, die probeer ik eerst naar de tweedehandswinkel te brengen. Ik ruim in elk geval lekker verder op!

        Reageren
        1. Olga Bericht auteur

          Hoi Ann, ik vind het zó begrijpelijk dat mensen bang zijn om ergens later spijt van te krijgen. Dat gebeurt af en toe natuurlijk ook als je aan het opruimen bent.Maar als het gebeurt, dan kun je er wel van leren. Ik heb er persoonlijk nu meer spijt van dat ik mezelf al die spullen meerdere keren heb laten verhuizen en er zoveel stress van heb gehad. Over die spijt hebben we het niet zo vaak en die spijt is net zo echt. Wat mij helpt is er veel over te lezen en te luisteren (er zijn veel podcasts en boeken over). Door ervaringen van anderen aan te horen, is het wat makkelijker om mijn relatie met mijn eigen spullen eens goed te bekijken. :)

          Reageren
  2. nikita

    mijn mama kwam dit weekend af met wat juwelen, ik heb gewoon eerlijk gezegd dat ik bepaalde ringen niet mooi vindt en niet ga dragen. Dat ze deze moet smelten en iets anders laten maken. Ze bewaart ze nu, maar als ik ze ooit krijg denk ik wel dat ik alles laat smelten en iets maken wat ik wel draag. dan heb ik wel iets van van de sentimentele waarde behouden want die ring ofzo komt van juwelen van mijn moeder, maar ik moet niets bewaren wat ik niet draag.
    dus ik heb dat nu al duidelijk gemaakt, ik vind dat je dat gewoon ook moet zeggen dat je dat niet draagt, maar begrijp wel dat het moeilijk is.

    ik lees heel graag deze artikels, dan krijg ik extra zin om op te ruimen ! en als ik dan iets weggooi voel ik me altijd wat beter. spijtig genoeg is mijn vriend niet zo overtuigd van alles wegdoen :p

    Reageren
    1. Olga Bericht auteur

      Knap dat je zo eerlijk bent geweest. Het is soms makkelijker om maar gewoon ‘ja’ te zeggen terwijl we iets eigenlijk niet willen om mensen geen pijn te doen. En heel slim om de sieraden om te smelten naar iets wat echt van jou is, maar toch een mooie emotionele waarde heeft.

      Reageren
  3. Meartemia

    Ik wou even reageren op deze kwestie:
    ”Wat doe ik met de sieraden die ik heb geërfd van mijn moeder en die al vele generaties binnen de familie is? Ik draag de sieraden zelf niet en heb er geen emotionele band mee, maar ik voel me verplicht om het te bewaren.”

    Wanneer je juwelen krijgt van je ouders die al heel lang in de familie zijn, dan kan je die toch niet weg doen?
    Dan speelt een stukje familiegeschiedenis een rol. Wanneer ze zo lang in de familie zijn gehouden zijn ze vast kostbaar (financieel of emotioneel) voor de familie. Dan bewaar je ze voor de volgende generatie die de sieraden misschien wel weer mooi genoeg vinden om te dragen. Daarbij verandert de mode snel en komt steeds een ander decennium ‘ weer in ‘.

    Ik snap dat troep met een sentimentele waarde de deur uit kan, maar als huidige bewaarder van de familiejuwelen kan je die toch niet weg doen vanwege een vlaag aan minimalistische waarden die onze maatschappij bestiert (en ook wel weer uit de mode zullen raken)?

    Reageren
    1. Olga Bericht auteur

      Hoi Meartemia, als de sieraden voor jou geen emotionele waarde hebben, dan vind ik het niet nodig om ze te bewaren. Als ze dat wél hebben, dan kun je ze met een gerust hart bewaren, bijvoorbeeld in je schatkist. Ik vind alleen dat je anderen niet kunt dwingen een bijzonder gevoel te hebben bij bepaalde voorwerpen als ze dat gewoonweg niet hebben (maar proberen kan altijd). Je zou voorwerpen moeten houden omdat je dat wil, niet omdat het ‘zo hoort’.

      Reageren
    1. Olga Bericht auteur

      Ik heb een paar hele mooie albums bewaard, maar van anderen heb ik mijn favoriete foto’s uit het album gehaald en in een archiefdoosje bewaard. Dat scheelt enorm veel ruimte en ik kan makkelijk de foto’s bekijken als ik dat wil.

      Reageren
  4. Linda

    Dit is zo herkenbaar allemaal, vind dit zulke leuke artikelen. Het wegdoen van dit soort dingen vond ik minder moeilijk dan ik had verwacht. Zo heb ik gigantisch veel foto’s weg gedaan en alleen die bewaard die speciaal zijn, ik bekeek ze nooit. Alles wat ik nog had aan kinderspeelgoed heb ik weg gedaan en ik weet dat er weer mee gespeeld word, veel leuker dan dat het hier stof ligt te vangen. Ik heb ook een herinneringsdoos, maar daar zitten met name kaarten, brieven etc. Bewaarde ik ooit alle kaarten en brieven die ik kreeg (ik had dozen vol) bewaar ik nu alleen de meest speciale. Ben nu weer met mijn kleding bezig, maar dat valt me, iets wat ik totaal niet verwacht had, toch een beetje tegen. Maar met jouw artikel en youtube, kom ik er wel.

    Reageren
    1. Olga Bericht auteur

      Ach ja, dat deed ik ook! Elke verjaardagskaart, kerstkaart en Sinterklaasgedicht bewaarde ik. Maar ik heb ze nooit meer opnieuw gelezen. Zo fijn dat Marie Kondo zei: ‘zodra je een wenskaart gelezen hebt en de wens is overgekomen, heeft de kaart zijn taak volbracht en kan hij worden weggegooid.’ Kon ik ze eindelijk met een gerust hart bij het oud papier doen zonder me schuldig te voelen.

      Reageren
  5. Maris Maria Renne

    Jaaaaaah heerlijk, maar ook moeilijk! Kinderknutselwerkjes bijvoorbeeld mogen een tijdje op de koelkast pronken, maar moeten toch écht een keertje weg als er weer iets nieuws voor in de plaats komt. Mijn zoon kon/kan ook van alles verzamelen en wilde niets wegdoen. Toen we een keer veel verkocht hadden op een rommelmarkt ging de knop om. Nu wilt hij zodra hij ergens mee uitgespeeld is het meteen verkopen zodat hij er wat nieuws van kan kopen :-)
    Sieraden en foto’s zijn wel een dingetje. Ik heb één mooie broche van mijn Oma bewaard omdat deze echt waarde voor mij heeft (mijn logo is erop gebaseerd, maar ik had ook dozen vol met spullen die waarde hadden voor andere mensen en niet voor mij. En ik had ook dozen vol met verjaardagskaarten en kerstkaarten. Ik mis het nu niet en probeer regelmatiger te puinruimen/declutteren. Het blijft me verbazen hoe snel ons kleine huis weer volgepropt staat met troepjes en stapels papieren….

    Reageren
  6. Chez Julie

    Fijn artikel met nuttige tips! Alleen foto’s, die vind ik moeilijk om weg te gooien. Ook al kijk ik er niet zo vaak naar, het stelt me wel gerust dat ze ergens ‘zijn’. Misschien moet ik ze maar eens inscannen, dat bespaart me een pak ruimte!

    Reageren
  7. Saskia

    Je hebt mij ook helemaal enthousiast hoor!! Hier ook lekker aan het opruimen en wegdoen.

    Bij mijn opa en oma mochten wij als kleinkinderen allemaal iets uitzoeken dus dat heb ik zelf gekozen, van mijn opa bijv. heb ik een klok en een schilderij, dus dat is “bruikbaar”. Toch bleef ik kleine dingetjes vinden die ik wilde bewaren, ook van mijn overleden vader. Dus ik heb bij de ikea BÅS
    Vitrinekistjes gekocht en nu hangen die kleine dingetjes per persoon mooi uitgestald aan mijn muur, zonder dat het heel veel rommel geeft, en beperkte ruimte.

    Reageren
  8. Eva

    Ik ben begonnen met het opruimen van boeken, gek genoeg hebben die ook vaak veel sentimentele waarde voor me. En daarna ben ik gestopt. Ik heb een flinke stapel weggedaan maar toen ik bij mijn foto-albums aankwam, wist ik even niet wat ik verder moest doen. Uiteraard zijn de foto’s van mensen die me nu écht niks meer doen of waar ik totaal geen contact meer mee heb een gemakkelijke keuze, maar sommige dingen hebben misschien later toch meer sentimentele waarde dan op dit moment, waardoor ik ze toch wat langer moest bewaren. Wel bewust voor gekozen, dus dat scheelt dan weer een klein beetje, toch? ;)

    Reageren
    1. Olga Bericht auteur

      ik doe af en toe een beetje, maar ik moet er nog een projectje van maken. Ik heb dit weekend wel even flink mijn thuiskantoor uitgemest en daar kon ook flink wat weg. :)

      Reageren
  9. Pingback: Week report #29 - Streets Ahead

  10. Maike

    Mooi dat je de écht bijzondere spulletjes koestert en niet wegstopt in een plastic bak, wat ik zelf eigenlijk van plan was om te doen ;) maar je brengt me weer op nieuwe ideëen! Thnx! Het is een heel proces he… onze minimalisme-reis. Moedig voorwaarts! :)

    Reageren
  11. Pingback: Spullen wegdoen met emotionele waarde, hoe doe je dat? - Aandachtige Blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *