Die keer dat ik de feminist uithing…

Over het algemeen ben ik niet het type dat zich de hele dag druk loopt te maken over ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. Ik ben daar niet zo mee bezig in het dagelijks leven omdat ik er niet zoveel last van heb. Ik ben getrouwd met Tom, de meest vrouw-vriendelijke-man-op-aarde en tijdens mijn werk stoor ik me er ook zelden aan. Maar toen ik zo nodig een baby moest maken (silly me), nou, toen kwam ik er wel achter…

Dat hele baby maken is natuurlijk al enorm ongelijk. Papa is alleen nodig bij het plezierige-zaadje-planten-gedeelte en daarna is hij off the hook. Mama daarentegen is de pineut. En niemand brengt dat zo mooi in beeld als Brigitte Kaandorp (bekijk het fragment hierboven, echt even doen, het is een meesterlijk stukje cabaret). En alhoewel ik dat zeer onrechtvaardig vond, daar is nou eenmaal écht niks aan te doen. Om die ongelijkheid een beetje recht te trekken, wilde ik als beloning dat Kiki mijn achternaam zou krijgen. Tom is de beroerdste niet en gaf me na twee weken doodziek zijn (het eerste trimester vond ik echt ‘genieten’) al groot gelijk. ‘Jij moet al het zware werk doen, dus als jij haar jouw achternaam wil geven, dan doen we dat.’ Zo gezegd, zo gedaan.

Of toch niet?

Als je baby wordt geboren, dan moet je die aangeven bij de gemeente. Weet iedereen. No surprise there. Dus toen we thuiskwamen uit het ziekenhuis, was dat het eerste agenda-puntje. Want daar krijg je maar een paar dagen de tijd voor, dus hurry hurry. Tom zat met zijn laptop in bed om dat klusje even te klaren. Want moderne tijden hebben ervoor gezorgd dat dat ook online kan. ‘Hm, wat raar, er is geen vakje wat je aan kunt klikken als de baby de achternaam van de moeder krijgt.’ Mompelde Tom terwijl hij druk de pagina op en neer scrolde. ‘Even bellen hoor.’

Wat bleek? De gemeente had bewust die optie er niet bijgezet. Als je getrouwd bent dan krijgt de baby namelijk automatisch de achternaam van de vader. Wil je de achternaam van de moeder geven aan je kindje, dan moet je voordat de baby geboren is, een akte van naamkeuze tekenen op het gemeentehuis mét toestemming van de vader. Dat is natuurlijk al van de gekke WANT WIE IS HIER WEL GOD NONDEDJU DIE BABY AAN HET MAKEN?? Maar als je dat niet weet (wisten we dus niet) (niemand weet dat) dan mag je met je gebroken keizersnede lichaam naar het gemeentehuis strompelen binnen drie werkdagen anders dan heb je mooi pech en krijgt baby doodleuk de achternaam van papa…

geboorte Kiki Marie 18

Zoals je op de foto hierboven kunt zien, is me dat gelukt. Ik ben met mijn gebroken keizersnede lichaam naar het gemeentehuis gestrompeld en ik heb mijn eigen kind aangegeven. ‘Seksistische rotzakken’ gromde ik nog toen ik door de draaideuren schuifelde. Gelukkig sloeg de boosheid om in trots toen ik me kreunend van de pijn (ja, drama jongens, DRAMA) in het stoeltje op het gemeentehuis liet zakken. Het voelde opeens als een mooi voorbeeld voor mijn kleine meisje dat nog niet eens een week oud was.

Want niet alleen hoor ik nu bij de paar procent getrouwde vrouwen met een kindje dat haar meisjesnaam deelt, op het aangifte formulier staan de namen van Kiki’s vader én haar moeder (in plaats van alleen haar vader zoals bij een reguliere aangifte). En ondanks dat de bureaucratie in Nederland me een paar pittige hindernissen heeft gegeven, ik ben er dapper overheen geklommen.

geboorte Kiki Marie 17

Kiki is nu dus ‘een echte Zijlstra’ zoals mijn vader dan zegt. ‘Echte Zijlstra’s’ zijn eigenwijs en heel goed in hun werk. Ze gaan hun eigen weg, zijn trots en je kunt ze zelden iets laten doen waar ze niet achter staan. ‘Echte Zijlstra’s’ zijn dapper, hebben een goed gevoel voor humor en zorgen goed voor elkaar.
Kortom, een naam om trots op te zijn…

♥♥♥

REACTIES:

  1. Stephanie

    Even serieus, WTF?! Wauw, dit is wel echt next level. Met toestemming van de vader ook echt. Want oei, als de papa het er niet mee eens is dan kunnen we het niet natuurlijk doen he mevrouwtje… Ugh, ik word hier zo boos van.
    Maar, fuck Kate Middleton, dit is pas impressive! Ik mocht de trap niet eens af tijdens de eerste dagen, laat staan naar het gemeentehuis! En dat na zo’n bevalling. Respect!

    Reageren
  2. Kathleen

    In België moet je ook een document hebben dat de vader moet ondertekenen als je de achternaam van de moeder wil gebruiken.

    Maar keigoed gedaan en welkom bij de club van mama’s die hun achternaam doorgeven. Tobias heeft ook mijn achternaam gekregen. 👊

    Reageren
  3. Hermien - KouweKleren

    Wat een bizarre drempels worden hier opgeworpen. Het is misschien getalsmatig de uitzondering, maar dat betekent niet dat et beleidsmatig ook zo zou moeten zijn. Ik ga meteen eens navragen hoe dat hier in de gemeente zit. Dit moet anders. You go, lady! Met die Zijlstra-invloeden zit het wel goed, dat geloof ik meteen.

    Reageren
    1. Marina

      En? gelden bij jouw gemeente dezelfde regels, Hermien?
      Ben , vanuit mijn betrokkenheid (lid van het actieteam) bij Gebruiker Centraal wel benieuwd, nl.

      Reageren
  4. José

    Crisis zeg, wat een achterlijke bureaucratie hebben we hier toch ! En wat goed dat je doorgezet hebt/naar het gemeentehuis bent kunnen gaan, you go girl !

    Reageren
  5. Malou

    Jeetje zeg!! Wat een gedoe. Ik heb ook de achternaam van mijn moeder en daar ben ik heel blij mee. Is traditie in onze familie, alle vrouwen hebben hun achternaam doorgegeven aan hun kinderen. En mijn nicht heeft het ook weer gedaan bij haar kindjes! Ik zal er ook voor strijden, mocht ik ooit kindjes mogen krijgen! :) :) :)

    Reageren
  6. Marina

    Citaat van rijksoverheid.nl:
    “U kunt voor uw eerste kind de achternaam van de moeder, de duomoeder of de vader kiezen. U gaat samen naar de burgerlijke stand om uw naamskeuze te laten vastleggen. Dit kan niet door 1 van u beiden en ook niet schriftelijk. De gekozen achternaam geldt ook voor alle volgende kinderen. De keuze kunt u voor de geboorte of tijdens de geboorteaangifte laten vastleggen” Zie voor meer informatie:
    https://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/aangifte-geboorte-en-naamskeuze-kind/vraag-en-antwoord/achternaam-kind-kiezen
    Je kan het dus ook van te voren regelen. Maar ja: daar moet je dan maar weer net erg in hebben. En je bent natuurlijk met veel leukere, lievere dingen bezig dan met zo’n ‘moetje’ als geboorte-aangifte.
    Welkom Kiki op deze bizarre wereld!

    Reageren
  7. Elena Torres Ruano

    Goed gedaan Zijlstra! Trots op jou! Waar ik dus heel veel moeite mee had bij de geboorte van mijn zoontje, en nog steeds wel heb, is dat je in Nederland je kind niet de achternaam van de vader én de moeder mag geven. Het is of vader’s achternaam of moeder’s achternaam. Ik ben Spaans en in Spanje heb je altijd een dubbele achternaam: die van je vader én van je moeder. Dat vind ik ook het eerlijkste: je bent een kind van beide ouders. En hoewel mijn zoontje de Spaanse en Nederlandse nationaliteit heeft mocht hij toch niet een dubbele achternaam omdat hij in Nederland geboren is. Daar ben ik heel boos en ook heel erg verdrietig om geweest. Gelukkig mag hij in Spanje wel met een dubbele achternaam in het bevolkingsregister ingeschreven staan :-)

    Reageren
  8. Linda

    Dit is echt absurd, wat zijn dat voor een achterlijke regels….en wat heb je daar veel voor moeten doen, zo kort na je zware bevalling, wat knap dat je het gedaan hebt en dat die regels moeten veranderen dat is een ding wat zeker is.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *