Unsuccessful adulting #3

Een tijdje geleden vertelde ik al eens over unsuccessful adulting: je wordt wel ouder, maar niet verstandiger (lees stukjes die ik eerder schreef hier en hier). En dat is ok. Want je hoeft niet alles dik voor mekaar te hebben en een beetje kind blijven is hartstikke goed voor je humeur. Vandaag deel ik met jullie nóg een paar redenen waarom ik een mislukte volwassene ben…

Achterlopen met de was. De was is voor mij een neverending story. Één keer per jaar (met een beetje geluk twee) ben ik écht bij en is al het wasbare in huis schoon. Ik voel me dan on top of the world, niemand kan me dan wat maken. Wat een onvoorstelbaar gevoel. Helaas is dat van korte duur en binnen een week loop ik alweer achter en stromen alle wasmandjes over. En het ding is: ik snap niet waarom. We zijn maar met z’n tweeën, ik draag bijna de hele week dezelfde outfit en gebruik mijn handdoek minstens drie keer…

Fietsbanden oppompen. Ik dacht dus twee maanden lang dat ik een onwaarschijnlijk slechte conditie had. Fietsen met wind mee vond ik al ontzettend zwaar en na een bruggetje kon je me opvegen. Wat bleek: mijn voorband was zo goed als leeg. Laatst pompte ik hem op bij een fietsenmaker bij ons om de hoek (want onze fietspomp is al heel lang stuk, maar een nieuwe kopen, ho maar). En dat voelde als een wedergeboorte. Nu zoef ik als een adelaar door de stad en voel ik me opeens weer kerngezond. Pfff, sporten, nergens voor nodig.

Harig bad. Als ik in bad ben geweest en daar mijn benen heb geschoren (ja, in de winter ja, flink hè) dan blijft er na het weglopen van het water een soort harig laagje in bad liggen. Soms denk ik eraan om dat weg te spoelen, maar meestal niet. En dan laat ik dat zo. Totdat ik weer in bad ga, een week later. Tom heeft gelukkig een blind oog voor viezigheid en troep, anders had hij me allang verlaten.

Kapotte lamp. Dit is een beetje in lijn met het harige bad, maar ik ben hier niet de enige schuldige. Als er iets stuk gaat in huis, leren we daarmee leven. We vervangen na een half jaar pas een kapotte lamp en daarvoor wennen we dus heel makkelijk aan dat donkere stukje in ons huis. Overigens is het wel altijd Tom die uiteindelijk een helder moment heeft en eraan denkt bij IKEA nieuwe peertjes mee te nemen. Ook staat er (sinds we een nieuwe keuken hebben) een magnetron op de grond in onze woonkamer. Want die paste door de nieuwe indeling niet zo makkelijk meer in de keuken. Met een beetje passen en meten zou het vast kunnen, maar meh, komt wel een keer.

Gewend aan getrakteerd te worden. Tom en ik zijn volwassen mensen die allebei een redelijk mooi salaris verdienen. Maar toch, als we uit eten gaan met onze ouders, betalen wij nóóit. En daar geniet ik stiekem ontzettend van. Papa en mama die regelen dat wel. En dat slaat natuurlijk nergens op. Sowieso blijven wij altijd de kindjes van onze ouders. We krijgen restjes eten mee naar huis, mijn moeder koopt nog altijd graag kleren voor me en ze nemen zelf taart mee als ze bij óns op de koffie komen. En wij laten het gewoon lekker gebeuren, want zelfs als je (bijna) dertig bent, is het fijn om als een kindje behandeld te worden.

Niet kunnen focussen op mijn werk. Ondanks al mijn eigen organizing adviezen (lees ze hier) vind ik het echt heel moeilijk om me te concentreren. Ik ben permanent afgeleid en mijn werkdag eindigt bijna standaard in frustratie. Ja, ik heb best veel gedaan en mijn opdrachtgevers zijn altijd tevreden, maar ik doe dingen zelden in de goede volgorde en daar wordt mijn hoofd moe en warrig van. Ik probeer het echt (want ik wéét dat het werkt) maar gosh, ik vind het zo moeilijk. Omdat ik zoveel dingen tegelijkertijd moet balanceren en plannen is en blijft concentratie echt een probleem. Ik blijf experimenteren en nieuwe methodes en volgordes proberen, wie weet dat ik ooit de perfecte zen werkdag kan uitvogelen…

Groente eten. Ik was als klein kind een lastige eter (en dat is een understatement). En alhoewel ik gigantische verbeteringen heb doorgemaakt (ik ben nu GEK op eten), maak je me nog steeds niet blij met een bord vol grote stukken groente. Mijn neusvleugels gaan klapperen en ik kijk angstig om me heen. Vooral bij het zien van grote stukken rauwe tomaat, broccoli of paddestoelen krijg ik het benauwd. In kleine stukjes door gerechten heen, houd ik er ontzettend van (peulvruchten zijn mijn favoriet) of in een fris groentesapje met een scheutje limoen, glijdt het zo naar binnen. En ja, het liefst maak ik van alle groente patat (zoals bij pastinaak)… Maar mij maak je niet blij met een rauwe wortel of snoeptomaatje als snack, sorry.

Sokken. Ik houd van idioot vrolijke sokken. Ik denk dat er geen kind op aarde is dat zo’n uitgebreide, hysterische sokkenverzameling heeft als ik. En ik raad het iedereen aan. Ik ben elke ochtend blij als ik weer een nieuw paar aantrek en de rest van de dag als ik naar beneden kijk. Ik vouw ze zorgvuldig op met de Marie Kondo methode en de was ophangen is toch een stukje leuker geworden.

♥♥♥

Soms lijkt het alsof ik het allemaal rete-strak voor elkaar heb omdat ik veel mooie en fijne foto’s van deel, maar ik doe ook maar wat en veel zooi blijft buiten beeld. Denk dus maar aan mijn magnetron de volgende keer als je een foto van mijn woonkamer voorbij ziet komen…

Wat maakt jou een unsuccessful adult? :D

REACTIES:

  1. Loreen

    Hahaha!! Zat echt bij ieder stukje, check.. Ok check! Herrinner me dat ik nog een wasje in de wasmachine gedaan had.. Aan de slag!

    Reageren
  2. Lidia

    Ik herken img in bijna alle! voorbeelden. Ik heb alleen niet van die toffe sokken, maar die zou ik ook wel willen?. En dan ben ik nog moeder van 3, jeej wat een goed voorbeeld! Maar het kan me niks schelen, haha.

    Reageren
  3. Deisy

    Hahaahha, heerlijk dit artikel zeg <3 Dat van die fietsbanden oppompen herken ik heel erg en dat van die kapotte lamp (of iets dat kapot is) is ook super herkenbaar ;-) Ik heb alleen een vriend die dus pietje precies is en die dus wel alles gaat maken en dan denk ik "dikke prima" haha ;-) En ik heb een slechte gewoonte om niet achter mezelf op te ruimen als ik heb gegeten. Zo kan mijn vriend dus een bananenschil van 2 dagen oud ergens vinden, Yup, unsuccessful adulting ten top haha.

    Reageren
  4. Veerle

    haha heerlijk weer! Ik herken heel veel van mijzelf hierin, gelukkig vooral de sokken verzameling.

    Ik stond nog voor het ontbijt mijn woonkamer te stofzuigen, dus dta voelde als een zeer succesfull adulting moment. Dat het al een week op mijn to do lijst stond, dat zeg ik er maar niet bij! ;)

    Reageren
    1. Olga Bericht auteur

      Hahahaha, ja dat is dan weer jammer he? Dan is het supergoed, maar geef je jezelf amper credits omdat het al heel lang moest, oh oh oh…

      Reageren
  5. Debby

    Wat leuk om te lezen haha ik was vroeger ook een enorme slechte eter en eet nu wayyyy meer :):) maar idd even n wortel weghappen ho maar! De rest heb ik gelukkig geen last van hihi altijd georganiseerd.. Aart van t beestje :)

    Reageren
  6. Galina

    Oh die was, begin er niet over. Vol trots keek ik woensdag naar de bodem van mijn wasmand. Leeg was de mand! Gister ging ik een beetje opruimen en nu puilt hij uit, want Manlief en ik gooien overal kleding neer die eigenlijk in de wasmand moet. O en de lamp boven onze salontafel is al 2,5 jaar kapot, dus we hebben niet echt licht in onze woonkamer. Ons bezoek kijkt er wel eens raar van op en dan nemen we het ons voor om het de volgende dag te fixen (en vergeten we het gelijk weer :P). Kortom, herkenbaar verhaal (waar ik ook een beetje geruststelling uit put, want soms voelt het alsof het tijd wordt ‘to get my act together’ en dat lukt dus niet altijd :P)

    Reageren
    1. Olga Bericht auteur

      Meid, wij hebben EEN JAAR geen gordijnen in onze slaapkamer gehad. Mensen verklaarden ons voor gek, maar we vergaten het steeds. Nu hebben we hele leuke met bloemetjes, toch wel handig hoor…

      Reageren
  7. Sabine

    Ik zag het eerste punt en ik dacht meteen: “Kut, de was, dat ging ik doen!” Duh. Staat ook weer in direct verband met niet kunnen focussen op werk. Ik zou vandaag thuis werken, maar zoals je ziet ben ik dus lekker blogjes aan het lezen en niet de was aan het doen. :D

    Reageren
  8. Kim

    Gisteren fietste ik naar de fysio (zelf geregeld!) en bedacht ik me dat ik eigenlijk ook naar de winkel met haarverf moest, een stukje verderop. Ik heb serieus 10 minuten lopen twijfelen of ik dat wel ging doen, want eigenlijk vertrouw ik m’n eigen keuzes niet en die van mijn moeder wel, al is ze er eigenlijk alleen maar bij om de knoop voor mij door te hakken als ik te lang sta te weifelen.

    Ik ben overigens 26 :-D

    Reageren
  9. Chez Julie

    Oh ja, zeer herkenbaar! Kleine werkjes zo lang uitstellen totdat het gigantische bergen lijken, en dan blij zijn als een kind wanneer je ze eindelijk hebt uitgevoerd. En je vooral afvragen waarom je er zo lang mee wachtte, want eigenlijk bleek er niks aan :-) Unsuccesful adulting for the win!

    Reageren
  10. Geertruurzaam

    Ik vind mezelf best volwassen met een huis, een man en een heleboel kinderen, maar ik blijf inderdaad ook het kleine meisje van mijn mama :-) En fietsbanden oppompen doe ik ook niet, en yoghurtpakken leegmaken ook niet, en ik koop steeds speelgoed en kinderboeken “voor de kinderen -ahum”. Tja…

    Reageren
  11. Melle

    Helemaal niet herkenbaar! Haha :) Het is vooral dat je op een gegeven moment denkt dat je misschien iets volwassener zou moeten zijn of dat ik me meer zo zou mogen gedragen want hé, ik ben de 25 al gepasseerd. Maar wat doet het er toe? Als we maar blij en gelukkig zijn, toch? Dus hoera! Voor unsuccesfull adulting :)

    Reageren
    1. Melle

      PS: Laat het net aan vriendlief lezen en zegt – nadat hij tijdens het lezen hardop zat te lachen – dat dit gewoon iets té herkenbaar is. Groot compliment :)

      Reageren
  12. Peertje

    Fijn artikel. Heel herkenbaar. Bij ons hield de CV ketel er laatst zo maar in eens mee op. Ik wilde al roepen: “Mama, papa de CV…eh”… wij zijn de meest “volwassen personen” hier in huis. Dus moesten we zelf aan de klus. Met behulp van de service juf aan de telefoon is het goed gekomen. Voor ons trouwen kregen we een Lego huis en soms zijn we elkaar kwijt dan heeft de ander zich verstopt. ? We zeggen altijd dat poes Noel de enige normale persoon is hier on huis.

    Reageren
  13. Danielle

    Haha, heerlijk herkenbaar! Wat een opluchting ;P
    Ik ben een unseccessful adult als het gaat om stofzuigen en dweilen, dat doe ik veel te weinig. Ik heb ook al bijna een jaar de ramen niet gewassen. Ik kijk nooit naar ‘volwassen’ tv, het journaal of wat dan ook. Ik weet niet hoe je een band moet plakken. Onze kledingkast mist al een jaar een la, die was afgebroken en sindsdien laten we het zo.
    Ach, helemaal niet erg toch!

    Reageren
  14. Anouck Plume

    Hahha dit is zo heerlijk herkenbaar :’) Wat een opluchting dat ik niet de enige unsuccessful adult ben! De was is bij mij het allerergste, maar ik schuif dat nu even af op het feit dat ik naar een wasserette moet: SUPER veel moeite dus, maar echt. Als ik straks mijn eigen wasmachine heb is dat écht niet meer zo hoor. Ahum. Hoop ik dan maar.

    Reageren
  15. nina

    Oh de magnetron op de grond, hier nog een! Of nou ja, na ongeveer een jaar hebben we een plekje voor ‘m gevonden onder de trap. En ik ben zo trots op floris dat hij vorige maand eindelijk een peertje in de bijkeuken heeft opgehangen :-) Na twee en een half jaar is het stiekem toch wel heel fijn om daar een lichtje te hebben :-)

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *