Waarom 30 worden no big deal is.

Tadaaaa! Ik ben dertig geworden! Op 10 december blies ik vier cupcake kaarsjes uit en nu ben ik dus dertig. De leeftijd waarvoor alle twintigers vrezen. Maar waarom eigenlijk? What’s all the fuss about? Waarom kijkt iedereen geschrokken als ik vertel hoe oud ik ben geworden en vragen ze me meteen ‘hoe ik me voel?’ Wie heeft er bedacht dat deze leeftijd een negatieve lading moet krijgen? In dit artikel leg ik uit waarom dertig worden níét iets is om je druk over te maken.

olga30_690x690

twee keer dertig is nog maar zestig
Het is niet alsof je opeens op de spreekwoordelijke ‘helft van het leven’ zit. De levensverwachting van de gemiddelde Nederlander ligt ongeveer op 80. De freak-out leeftijd zou dus eerder op 40 moeten liggen dan op dertig. Waarom verzucht iedere dertiger dan ‘dat ze nu toch wel héél oud zijn?’ Ik vind dertig levensjaren heel veel als ik kijk wat ik allemaal al heb gedaan en meegemaakt. Verdubbel dat getal en ik mag nog niet eens met pensioen! Waar hebben we het over?

say thank you
In haar boek ‘what I know for sure’ heeft Oprah een heel wijs stukje geschreven over ouder worden. En aangezien ze Oprah is en ook nog eens twee keer zo oud is als ik, heb ik goed naar haar geluisterd. Oprah zegt namelijk ‘thank you’ op elke verjaardag die ze heeft. Want hoe ouder ze wordt, hoe meer ze heeft geleerd en hoe relaxter ze wordt. En ik heb datzelfde gevoel als het om ouder worden gaat, zelfs met mijn magere dertig jaartjes. Ik merk dat ik minder oordeel, minder meningen heb, meer luister naar mijn gevoel, me niet al te druk meer maak om de wereld om me heen (op die gemene kattenbuurvrouw na dan). Ik heb het gevoel dat ik mezelf nu eindelijk een beetje ken en ik zou niet meer willen ruilen met de Olga van 20 want die was zó clueless en onzeker. En ik gok dat als ik straks 40 ben, ik datzelfde gevoel zal hebben over de Olga van 30… Maar ik zeg niet alleen maar ‘thank you’ voor een leukere en betere ík elk jaar, nee ik zeg ook ‘thank you’ voor elk extra jaar dat ik hier op deze planeet mag rondlopen. Er zijn zoveel mensen die de dertig niet hebben gehaald (ik kende er een paar persoonlijk) en dat is zo’n verdrietige gedachte. Dus ben je het hen niet verschuldigd om te genieten van die verjaardag in plaats van te zaniken?

olga30_2

Nu moet je alles voor elkaar hebben. Toch?
Volgens mij komt de vrees voor dertig ook een beetje door de verwachting die we ervan hebben als we nog veel jonger zijn. Dertig is de leeftijd dat je al je schaapjes op het droge hoort te hebben. Een huis, een man/vrouw, een baby en natuurlijk een goede baan. Ook dit hebben we collectief bedacht en ik weet echt niet waarom we deze algemene verwachting hebben geschapen want we kunnen er alleen maar ongelukkig van worden. Er is vast een groot deel van de dertigers die dit bovenstaande rijtje inderdaad voor elkaar heeft gebokst, maar een groot deel waarschijnlijk ook niet (en wil dat misschien ook helemaal niet). Ik heb bijvoorbeeld wel een huis (wat ik graag wil verkopen), een man (niet getrouwd) en een eigen bedrijf (met een zeer onregelmatig inkomen). In baby’s heb ik nog echt geen trek en van de gedachte aan autorijden krijg ik spontaan zweethanden. En op de baby’s na, heeft werkelijk niks hierboven een houdbaarheidsdatum. Je hebt nog vijftig jaar de tijd om de dingen die je wil bij elkaar te scharrelen, wat mensen om je heen ook zeggen of doen.

olga30_1

Ok, één ergernis dan.
Ik geef toe, er is één dingetje aan ouder worden wat ik wel een beetje irritant vindt en het is iets waar andere mensen van vinden dat ik er niet over mag klagen. En dat is: Mensen geloven niet hoe oud ik ben. Ze zeggen niet: ‘goh, dat had ik niet verwacht’ of ‘dat zou je niet zeggen’. Nee, ze roepen in mijn gezicht: ‘DAT KAN NIET!’ waarna hun mond open blijft hangen. Ze blijven me aanstaren met een verwachting op hun gezicht alsof ik op elk moment een masker van mijn gezicht kan gaan pellen of een magisch elixer uit mijn broekzak tover. Geen grap. Meestal zeg ik na een tijdje met rode wangen: ‘ja, toch wel hoor’. Natuurlijk is het niet een enorme belediging dat mensen denken dat ik begin twintig ben (of soms nog jonger) en het is 100 keer beter dan andersom, maar irritant is het wel. Vooral omdat mensen soms oprecht denken dat ik tegen ze lieg.

Maar heel misschien komt het door de triomfantelijke toon waarop ik heel blij ‘dertig!’ roep als ze me vragen hoe oud ik ben geworden. Want als je blij bent om dertig te worden, dan klopt daar natuurlijk niks van…

REACTIES:

  1. Ann

    Olga! Wat een heerlijk artikel! Ik denk ook dat het getal 30 vooral de vrees met zich meebrengt van oei, mijn leven is nog niet het toonbeeld van de perfecte volwassene. Die overigens niet bestaat. Maar sinds jij unsuccessful adulting hebt bedacht, is dat een hele geruststelling. Want ook al zeg ik mezelf dat iedereen anders is en elk op zijn of haar eigen tempo leeft, toch is het fijn om te weten dat je niet alleen bent. En dat dit best oké is. Yay, ik ben 30!
    Goh, overkomt jou dat ook? Men schat mij ook veel jonger in. Het is zo herkenbaar wat je daar vertelt! Maar denk je eens in, als wij 70 jaar zijn en ze schatten ons 60, wat zullen we dan gniffelen! Blijf vooral jezelf, de mensen die van je houden mogen je zoals je bent. En dit telt vast ook voor de volgers van Team Confetti!

    Reageren
  2. Veerlez

    hahaha zo herkenbaar dit! ‘Neeee jij kan echt nog geen 31 zijn, je ziet er uit als 23’ ik moet er altijd wel om lachen. Het zegt meer over de ideeën van de ander, dan het iets over mij zegt. Over de verwachtingen die ze van een 30 jarige hebben. En weetje, ik had die verwachtingen vroeger ook, tot de 30 steeds dichterbij kwam en ik me realiseerde dat het echt niks uitmaakte. Ik ben Veerle en ik ben al in de dertig. Dat neemt niet weg dat ik soms nog steeds onverantwoordelijk kan zijn, dat ik mijn haar nog steeds roze verf en nog steeds zo blij als een kind kan zijn met sommige dingen. Het gaat om hoe fit je je voelt, hoe gelukkig je bent en wat je doet met je leven. Totaal niet om het cijfertje wat we aan leeftijd geplakt hebben. Ik kijk uit naar alle jaren die er nog gaan komen, hoe ouder ik ben, hoe leuker ik het leven begin te vinden. Ik heb steeds meer de mogelijkheid en de kracht om mijn leven in te richten als ik het zelf wil!

    Reageren
  3. Charlotte

    Haha, ik zie 30 ook niet echt als een big deal – ik mag er over 3,5 jaar aan geloven. Het is denk ik vooral een mooi rond getal, wat toevallig net voorbij je studietijd ligt. De verwachting is vaak dat je tegen die tijd afgestudeerd bent, werk hebt en je soort van volwassen gedraagt. En natuurlijk moet je een moeilijk groot feest geven omdat je een rond getal hebt bereikt. Ik denk dat dat de big deal is. Ofzo.

    Maar om alles lekker in perspectief te plaatsen: daar tegenover staat dat ik met mijn 26 jaartjes dit jaar voor het eerst helemaal zelf mijn zorgverzekering heb gekozen en de centjes helmaal zelf ga betalen. Ik heb de meest kinderachtige happy dance gedaan om te vieren dat ik zoiets volwassens heb gedaan xD En ik denk dat ik na mijn dertigste nog genoeg van dat soort momentjes ga hebben!

    Reageren
  4. gerhilde maakt

    Ik vond dertig worden ook niet erg. Het is maar een getal, he. Ik heb ook niet per se alle schaapjes op het droge (al lijkt dat voor een buitenstaander misschien wel een beetje), maar dat hoeft ook echt niet, vind ik. Ik zie er daarentegen echt niet jonger uit, ik werd als puber altijd ouder geschat. Bij mij heeft dat zeker met mijn lengte (1m83) te maken, bij jou misschien ook een beetje? Alleszins, goed conserveren lijkt mij toch fijn, dat ga je over een aantal jaar misschien ook denken. :-)

    Reageren
  5. Karin

    Ik word komende zondag 29 en dat vind ik best wel erg. Ik wilde gewoon altijd 26 blijven. Maar eigenlijk is het inderdaad zo erg nog niet, dan moet ik er maar wat jaartjes langer over doen om te bereiken wat ik voor ogen had. Wat eigenlijk ook heel stom is, want wat ik nu al heb bereikt (koophuis, vast contract) had ik 2 jaar geleden ook niet bedacht of ook maar gelooft dat het een optie zou zijn. Ik ga proberen om vooral te genieten, dit laatste jaar als twintiger :P

    Reageren
  6. Marieke

    Hoera! Nog gefeliciteerd! Ik dacht eerst dat 30 heel wat was, maar eigenlijk is het vrij ongemerkt voorbijgegaan. Ook ik heb blijkbaar een jong hoofd, want als ik (na enig nadenken omdat ik steeds vergeet hoe oud ik precies ben) zeg ’32’ en iemand gelooft het niet zeg ik tegenwoordig gewoon ‘oh nee, ik vergis me, ik ben 21’.

    Reageren
  7. Grace

    Ik ging de minuut dat ik dertig werd gelijk door mijn rug. Auw, wat voelde ik me oud. Ik vond het dus inderdaad een big deal, want ik heb nog lang niet alles op orde. Vreemd is dat eigenlijk dat je dan opeens wel alles voor elkaar moet hebben en volwassen moet zijn.

    Stomme 30

    :)

    Reageren
  8. Sanne

    Nog gefeliciteerd! :)
    Mijn vriend is 31 (ik 25!) en dat is natuurlijk helemaal geen big deal, maar ik pest hem er wel stiekem mee. Hij is helemaal perfect, dus ik moet toch iets hebben om hem mee te pesten?

    Reageren
  9. Lottes Anekdotes

    Ik had echt last van een ware quarterlifescrisis, dus ik kan mij wel voorstellen dat ik het wel moeilijk zal hebben met 30 worden. Of misschien wordt dat net afgezwakt door het feit dat ik zo’n crisis heb gehad. Ik zal het je over 5 jaar weten te zeggen ;)

    Reageren
  10. Willem Meester

    Ik – Willem Meester – , ondertussen 32 jaar en een paar rimpels rijker, vind dat je een leuk stukje geschreven hebt. Fijn dat je het zo positief benaderd. Het gaat niet om hoe oud je bent maar hoe je je voelt. Ik las laatst een ander inspirerend stuk wellicht vind je het leuk om te lezen. Het is van Mark Manson https://markmanson.net/10-life-lessons-excel-30 en het gaat over hoe je het best je als dertiger door het leven kunt gaan.

    Zelf schrijf ik ook wel eens wat, maar lang niet zo interessant als meneer Manson :)

    Anyway, have fun.
    grt Willem

    Reageren

Laat een antwoord achter aan Lottes Anekdotes Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *